İstanbul’da doğmuştur. Asıl adı Mahmut Abdülbâkî’dir. İyi bir öğrenim görmüş, kadılık ve öğretmenlik görevlerinde bulunmuştur. Devrinde Şairler Sultanı olarak tanınmış, Kanunî Sultan Süleyman başta olmak üzere çevresindeki herkesten ilgi ve iltifat görmüştür.Zaman zaman tasavvufî şiirler yazmakla beraber daha çok aşk, şarap, güzellik vb. konulara ağırlık vermiştir. Güçlü bir gazel şairidir. Kanunî’nin ölümü üzerine yazdığı, mersiye türündeki Terkib-i Bend’i çok ünlüdür.Şiirlerinde hayatın kısalığı, bu yüzden en iyi şekilde değerlendirilmesi gerektiği şeklinde bir hayat felsefesi görülür. Amacı, kısa olan hayatı zevk sefa ve eğlenceyle geçirerek dünya nimetlerinden mümkün olduğu kadar faydalanmaktır.
Şiirlerinde ahenge ve şekil mükemmelliğine önem veren Bakî, edebî sanatlara ve söz oyunlarına düşkündür. Devrinin ihtişamına uygun, mükemmel bir üslûbu vardır. Sehl-i mümtenî tarzında söylenmiş mısraları çoktur.
Eserleri: En önemli eseri Divan’ıdır. Fezâil-i Cihad, Fezâil-i Mekke ve Hadis-i Erbain Tercümesi ise Arapça’dan tercüme ettiği mensur eserleridir.